Not one of my proudest moments


Een paar jaar geleden werkte ik voor een bedrijf en in functie van die job moest ik af en toe voor een groep staan.

Wat was dat een ramp.

Ik stond doodsangsten uit. Voelde me klein en awkward. Er werd me verteld wat ik precies moest zeggen. Over veel van wat ik vertelde had ik eigenlijk een andere visie (besef ik nu want op dat moment was ik gewoon bezig met die doodsangsten te doorstaan). Ik leerde vanbuiten wat ik ging vertellen. Ook de voorbeelden die ik moest geven kwamen niet van mij maar van mijn leidinggevende.

Niets van wat ik vertelde was van mij.

Not one of my proudest moments.

Ik heb toen besloten om niet meer voor groepen te staan want het was toch wel duidelijk dat ik er niet de juiste skills voor had.

Gelukkig ben ik op die beslissing teruggekomen. Ik sta nu terug voor groepen maar dit keer helemaal als mezelf. En deze week stond ik voor de kick off day van het Soulworx traject voor een groep van 30 mensen. Wat heb ik daarvan genoten.


De dag nadien heb ik aan de deelnemers feedback gevraagd o.a. over mijn trainingsvaardigheden. Een paar stukjes uit die feedback: